Κι αν είμ' ΑΝΕΛ μη με φοβάσαι!

Πωπω πάει καιρός που δεν γράφω εδώ, ε;

Δεν ξέρω βέβαια αν έλειψα σε κανέναν, ελπίζω ναι, και αν θέλει κανείς ή καμία να δηλώσει το πόσο τους λείπουν οι αναρτήσεις μου, κάντε το στα σχόλια, σας παρακαλώ δηλαδή, θα χαρώ πολύ! :)

Έγιναν πολλά από την τελευταία μου ανάρτηση (τζάμπα γουάι-φάι πάντως δεν είδαμε!) αλλά φυσικά, μακράν το σημαντικότερο είναι ότι ξεκουμπίστηκε επιτέλους αυτός ο άθλιος θίασος που παρίστανε την κυβέρνηση, και ήρθε επιτέλους μια ελπίδα για κάτι διαφορετικό. Μένει να δούμε αν η ελπίδα μας θα επαληθευθεί, ή θα απογοητευτούμε και πάλι και δεν ξέρω τι στο καλό θα κάνουμε μετά.

Τέλος πάντων, δεν μας φοβάμαι πια, κάτι θα βρούμε, αποδείξαμε επιτέλους ότι μπορούμε να πούμε όχι στον φόβο και να τολμήσουμε να ρισκάρουμε για να αλλάξουμε. Αυτό και μόνο είναι σημαντικό!

Βέβαια, πολύς κόσμος είναι απογοητευμένος ή και εκνευρισμένος από το γεγονός ότι στην νέα κυβέρνηση συμμετέχουν οι ΑΝΕΛ. Ούτε κι εγώ φυσικά είμαι ενθουσιασμένος, αλλά αναγνωρίζω ότι η συνεργασία μαζί τους ήταν μάλλον μονόδρομος, από τη στιγμή που το ΚΚΕ αρνείται και να το συζητήσει καν.

Για να καθησυχάσει πάντως τους φόβους όλων μας, μεγαλοστέλεχος των Ανεξάρτητων Ελλήνων που επιθυμεί να παραμείνει ανώνυμο, προέβη στις παρακάτω δηλώσεις σχετικά με την συμμετοχή τους στην κυβέρνηση: :)

Ο Αρχηγός και το Γουάι-Φάι

Χθες το βράδυ, στην υπέροχη αυτή δημοσιογραφική εκπομπή που ονομάζεται "Ανατροπή", του θαυμάσιου αυτού Έλληνα Δημοσιογράφου (με Δ κεφαλαίο), του Γιάννη Πρετεντέρη, ο Αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας και κατ'επέκταση της χώρας, μας φανέρωσε το σχέδιό του για την οριστική σωτηρία μας.

Σε ένα χρόνο από σήμερα -συγκινούμαι μόνο που το σκέφτομαι- θα υπάρχει παντού στην χώρα δωρεάν ασύρματο γουάι-φάι! (τό'χει ψάξει!)

Φαντάζομαι καταλαβαίνετε όλοι πόσο σημαντικό ήταν αυτό που ειπώθηκε από τα Πρωθυπουργικά Χείλη (και το Π και το Χ κεφαλαίο) και δεν άντεξα να κρατάω μέσα μου τον θαυμασμό για το πρόσωπό του, οπότε και θα τον εξωτερικεύσω με μερικούς στίχους που μου ενέπνευσε:

Χρόνια Πολλά Μνημόνιο!

Τρία χρόνια Μνημόνιο σήμερα, και όπως όλοι οι Έλληνες, και εγώ το γιορτάζω! Τόσο ευχάριστα πράγματα σπάνια συμβαίνουνε σε μια χώρα άλλωστε!
Και φυσικά, τι εορτασμός θα ήταν χωρίς το σχετικό ποιηματάκι;

Ορίστε λοιπόν! Καλή απόλαυση! :D

ΘΑ 'ΘΕΛΑ ΝΑ 'ΜΟΥΝ ΠΟΙΗΤΗΣ

Είναι καμια δεκαριά θέματα για τα οποία θέλω εδώ και καιρώ να κάτσω και να γράψω. 

Για τα μνημόνια, για τον ρατσισμό, για την πόλωση στην κοινωνία μας που ολοένα διογκώνεται... Αλλά εδώ και κάμποσο καιρό, παρατηρώ μια αδυναμία να συγκεντρώσω την σκέψη μου σε κάτι συγκεκριμένο... Φταίει αυτός ο βομβαρδισμός ειδήσεων (συνήθως δυσάρεστων) από παντού, φταίει το φατσοβιβλίο που σου τρώει τις διαδικτυακές σου ώρες χωρίς να το καταλάβεις... τέλος πάντων δεν αξιώθηκα να γράψω μια ανάρτηση της προκοπής εδώ και άπειρο καιρό. 

Οπότε λέω δεν βαριέσαι, ας γράψω ότι μού'ρθει! Δικό μου είναι το μπλογκ ό,τι  θέλω το κάνω σε τελική ανάλυση, έτσι; :)

Σήμερα λοιπόν το πρωί δεν ξέρω τι μ' έπιασε, και την ώρα που περπατούσα προς την δουλειά, μου 'ρθαν στο μυαλό μερικοί στίχοι που αργότερα τους έκανα ένα πρόχειρο ποιηματάκι. 

Απολαύστε το! :)

Κομψότητας εγκώμιον

Φαίνεται πως τα πράγματα στην Ελλάδα έχουν αρχίσει να καλυτερεύουν, απλά μερικοί καχύποπτοι από εμάς δεν το έχουμε καταλάβει, γιατί ποιος άλλος λόγος θα μπορούσε να υπάρχει, ώστε ο βουλευτής κ. Αμοιρίδης να ασχοληθεί με τα ενδυματολογικά των συναδέλφων του;

Συμφωνώ βεβαίως απόλυτα μαζί του, και αυτά είναι πολύ σημαντικά πράγματα που πρέπει να μας ενδιαφέρουν όλους. Οπότε, του αφιερώνω μερικούς στίχους, με την ελπίδα να εισακουστούν οι παραινέσεις του, και να ομορφύνει η Βουλή μας, να γεμίσει κομψούς και καλοντυμένους βουλευτές, που να μας κάνουν περήφανους όταν τους βλέπουμε στα διεθνή σαλόνια:

Όταν ο Αντώνης συνάντησε την Άγκελα

Μεγάλη μέρα σήμερα για τη χώρα. Η Άγκελα Μέρκελ μας έκανε την τιμή να μας επισκεφτεί. Όλη η χώρα φοράει τα καλά της, στρώνει κόκκινα χαλιά, και την υποδέχεται. Ειδικά ο πρωθυπουργός μας έχει ξεκινήσει τις ετοιμασίες από νωρίς. Όλο αυτό το γιορτινό κλίμα μου έδωσε έμπνευση, και με μεγάλη χαρά μοιράζομαι το πόνημά μου μαζί σας: 

Ωδή στο ΕΥΡΩ

Σε μια κουβέντα στο ΦατσοΒιβλίο σήμερα, σχετικά με το ΕΥΡΩ και κάποιες συγκεντρώσεις που πραγματοποιήθηκαν με αίτημα την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη, μου ήρθε έμπνευση για ποιηματάκι, το οποίο μ'άρεσε τελικά αρκετά, και αποφάσισα να το αναρτήσω και εδώ! :)

Ελπίζω να αρέσει και σε σας! :)

Μην ψηφίσετε ΣΥΡΙΖΑ!

Παρατηρώντας τον τελευταίο καιρό σχεδόν τους πάντες να επιτίθενται εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, ανακαλύπτοντας πως κρύβεται λίγο-πολύ πίσω από κάθε κακό αυτού του κόσμου, σκέφτηκα πως θα έπρεπε κι εγώ να συμμετάσχω σε αυτόν τον καλό αγώνα, και να δώσω κι εγώ απ’ τη μεριά μου μερικούς λόγους να μην ψηφίσει κάποιος ΣΥΡΙΖΑ.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Οι νέοι ύμνοι των "μεγάλων" κομμάτων

Επειδή πλησιάζουν εκλογές (ελπίζουμε δηλαδή), και επειδή είμαι σίγουρος πως όλοι θα σπεύσουμε στις πλατείες και πάλι όπως παλιά να βροντοφωνάξουμε για το κόμμα μας, θεώρησα καθήκον μου να ψάξω και να μάθω τους ύμνους των αγαπημένων μας κομμάτων, για να τους τραγουδάμε  περήφανα, όλοι μαζί, στη νέα πορεία για τον Θρίαμβο.

Εδώ λοιπόν βρήκα τον ύμνο του ΠΑΣΟΚ

και

Εδώ, της Νέας Δημοκρατίας.

Ωραίοι, δεν λέω, ρυθμικοί, εμψυχωτικοί… αλλά λίγο παλιομοδίτικοι βρε αδερφέ μου!

Οπότε αποφάσισα να τους εκσυγχρονίσω, και να σας τους παρουσιάσω εδώ, για να ξεχυθούμε και πάλι χαρούμενοι, ενθουσιώδεις, με τις σημαίες και τις κονκάρδες μας, για την Νέα Μεγάλη Νίκη!

Διατήρησα τον ίδιο ρυθμό με τους αρχικούς, και όπου μπορούσα κράτησα παρόμοιες λέξεις και ομοιοκαταληξίες.

Για να καταλάβετε πώς τραγουδιούνται, βοηθάει να έχετε τα γιουτουμπάκια που λινκάρω πιο πάνω να παίζουν, και εσείς να λέτε τα νέα λόγια από πάνω! 

Καλή Χρονιά!

Φίλοι μου, Χρόνια σας Πολλά! Και σας ευχαριστώ θερμά που φτάσατε τις επισκέψεις στο ταπεινό μπλογκάκι μου σε πενταψήφιο νούμερο! (να'ναι καλά η Mouskouri βέβαια, κυρίως όμως η Ρίκα Βαγιάνη που διάβασε την μετάφρασή μου και έβαλε λινκ προς αυτήν, απ'όπου και ήρθαν οι περισσότεροι επισκέπτες μου)
Μία διαφορετικού ύφους ανάρτηση σήμερα, εορταστική, οπότε μην περιμένετε καμιά αποκάλυψη, ούτε καμιά βαθυστόχαστη ανάλυση! Έχουμε καιρό γι'αυτά μετά τις διακοπές! :)

Εύχομαι να περνάτε όλοι πάρα πολύ καλά αυτές τις μέρες, αν και καταλαβαίνω ότι για πάρα πολύ κόσμο τα πράγματα είναι δύσκολα. Ευτυχώς είμαι από τους τυχερούς που έχουν ακόμα δουλειά, και είπα να ταξιδέψω λιγάκι όσο είμαστε ακόμη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μπορούμε να ταξιδεύουμε ελεύθερα!

Ζουν ανάμεσά μας!

Και όμως, αγαπητοί αναγνώστες, τελικά εγώ προσωπικά βεβαιώθηκα.

Εξωγήινοι υπάρχουν, και ζουν ανάμεσά μας! Επειδή στον κόσμο από τον οποίο προέρχονται η βαρύτητα είναι μικρότερη της γήινης, στην Γη τείνουν να αποκτούν μη φυσιολογικό σωματικό βάρος, αν και όχι πάντα. Μερικοί προσαρμόζονται πλήρως στην γήινη βαρύτητα.

Τους προδίδει κυρίως η παντελής έλλειψη ανθρωπίνων συναισθημάτων, και ειδικά των συναισθημάτων της ντροπής και της ενοχής. Σε καταστάσεις πίεσης, και σε περιπτώσεις που οι φυσιολογικοί άνθρωποι θα αισθάνονταν ντροπή και ενοχή, οι εξωγήινοι ξεσπάν σε λογοδιάρροια, με ακατανόητους βερμπαλισμούς, ή φωνασκίες. Επιστήμονες της NASA θεωρούν πως αυτό οφείλεται σε υπερφόρτωση του συστήματος αυτόματης μετάφρασης (από την εξωγήινη γλώσσα στην ανθρώπινη).

Θα σας παρουσιάσω στη συνέχεια ένα κλασσικό παράδειγμα εξωγήινου. Ζει στην Ελλάδα, εργάζεται ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και Υπουργός Οικονομικών, και διατηρεί λογαριασμό στο Twitter, όπου και έγραψε σήμερα, 20 Δεκεμβρίου 2011, τα παρακάτω:

Τάδε έφη Nana Mouskouri*

Μεγάλος ντόρος έγινε χθες με τη συνέντευξη που έδωσε η παγκοσμίου φήμης ελληνικής καταγωγής τραγουδίστρια Nana Mouskouri* στην Γερμανική εφημερίδα Die Welt. Γράφτηκαν πολλά και διάφορα για τα όσα είπε, αλλά δυστυχώς, όσο και αν προσπάθησα, πουθενά δεν βρήκα μεταφρασμένη ολόκληρη την συνέντευξή της.

Για άλλη μια φορά λοιπόν υποκλίνομαι στο μέγεθος των ελληνικών Μέσων «Ενημέρωσης», που τόσο εύκολα σχολιάζουν, αλλά τόσο δύσκολα, και τόσο σπάνια ενημερώνουν πραγματικά. Ενώ δεν υπάρχει ούτε ένα δημοσιογραφικό σάιτ (επώνυμο, ανώνυμο, μικρό, μεγάλο) που να μην δημοσίευσε κάποιο σχόλιο σχετικά με την συνέντευξη, δεν βρήκα πουθενά μια ολοκληρωμένη μετάφραση, παρά μόνο αποσπάσματα.

Επειδή όμως εγώ προσωπικά (και απ’ ο,τι φαίνεται αντίθετα με τους επαγγελματίες της ενημέρωσης) έχω αυτήν την ιδιοτροπία να μην μπορώ να σχολιάσω κάτι χωρίς να έχω πλήρη εικόνα, αναζήτησα την αρχική συνέντευξη, και φυσικά την βρήκα εύκολα, στο σάιτ της Welt, οπού μπορείτε να την διαβάσετε και εσείς, αν ξέρετε βεβαίως Γερμανικά.

Εδώ λοιπόν είχα ένα πρόβλημα, στο ότι εγώ δεν ξέρω Γερμανικά. Οπότε ξεκινάω με ένα μεγάλο-μεγάλο «δισκλέιμερ», λέγοντας ότι η μετάφρασή μου είναι κατά πάσα πιθανότητα λανθασμένη γιατί βασίζεται ως επί το πλείστον στο google translate. Παρόλα αυτά, πιστεύω πως το γενικό νόημα των λεγομένων της δεν θα άλλαζε με πιστότερη μετάφραση, αλλά εννοείται πως είναι καλοδεχούμενη κάθε καλύτερη προσπάθεια!

Λοιπόν, ξεκινάω με την (προσπάθειά μου για) μετάφραση της συνέντευξης, και ακολουθούν κάποια σχόλιά μου:

Περί Ασύλου

Πάει λοιπόν το άσυλο. Μας τελείωσε.

Ιστορική μέρα η 24η Αυγούστου. Με μία συντριπτική πλειοψηφία, η Βουλή υπερψήφισε το νέο νόμο για τη μεταρρύθμιση των ΑΕΙ, όπου μεταξύ πολλών άλλων αλλαγών, καταργήθηκε και το περίφημο Πανεπιστημιακό Άσυλο.

Τις μέρες που ακολούθησαν, στο twitter, στο facebook και στα blogs, έγινε ο κακός χαμός. Πάρα πολύς κόσμος αντιδρά λες και κάποιος τους σκότωσε τη μητέρα. Ορκίζονται εκδίκηση, εμφανίζονται έτοιμοι για τον υπερ πάντων αγώνα, και φυσικά διαλαλούν με όλη τους τη δύναμη ότι αυτό ήταν το τελειωτικό χτύπημα εναντίον της δημοκρατίας. Διάβασα πραγματικά δεκάδες φορές αυτήν τη φράση, ότι το άσυλο ήταν το «τελευταίο προπύργιο της δημοκρατίας».

Ήταν όμως;

Πίσω στην πραγματικότητα!

Καταρχήν θέλω να σας ζητήσω συγγνώμη για την απουσία μου δυο μήνες τώρα.

Λίγο οι διακοπές μου, όπου πέρασα υπέροχα και ελπίζω το ίδιο κι εσείς, και είχα χάσει εντελώς την επαφή με την επικαιρότητα, λίγο το ότι ανακάλυψα το τουίτερ και ξεχνιέμαι εκεί με τις ώρες, λίγο το ότι έγιναν τόσα πολλά, τόσο γρήγορα, σε σημείο που η προσπάθεια να τα βάλεις έστω σε μια τάξη σε ζαλίζει, πού χρόνος και διάθεση για γράψιμο;

Τι είν' η Ελλάδα μας;

Τι είν' η Ελλάδα μας; Μήπως τα χρέη;
Μήπως οι ανίκανοι πολιτικοί;
Η οικονομία της που καταρρέει;
Ο Μίκης, ο Άνθιμος και οι πιστοί;

Επιτέλους έγινε η αρχή!

Χθες το βράδυ έγινε κατά τη γνώμη μου κάτι υπέροχο. Είχε πολύ καιρό να συμβεί σ'αυτή τη χώρα κάτι να μας δώσει ελπίδα!

Γέμισαν οι πλατείες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, και πολλές άλλες πόλεις της χώρας από κόσμο που κατέβηκε να φωνάξει, να ξεσπάσει, να δείξει την οργή του απέναντι σε ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα.

Χωρίς κομματικές σημαίες, χωρίς οργανωτές να σου φωνάζουν τα συνθήματα. Απλοί καθημερινοί άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους νέοι, αλλά και από όλες τις ηλικίες, που κατέβηκαν για να φωνάξουν τα  αυτονόητα. Ότι το σύστημα είναι σάπιο, ότι βαρεθήκαμε να μας βλέπουν κάποιοι αφ’υψηλού, μέσα από τις θωρακισμένες λιμουζίνες τους και πίσω από την ασυλία τους.

Καλό σου ταξίδι καλέ μας άνθρωπε...

Σήμερα το πρωί άφησε την τελευταία του πνοή στον "Ερυθρό Σταυρό" ο πλέον αγαπημένος μου Έλληνας ηθοποιός.
Ένας άνθρωπος για τον οποίον, όσο κι αν ψάξεις, κακά λόγια δεν θα ακούσεις.
Από κανέναν!

Ένας άνθρωπος που κι αυτός με τη σειρά του μόνο καλά λόγια είχε να πει για τους συνανθρώπους του.
Ένας άνθρωπος, πραγματικά ψυχούλα.
Ο Θανάσης Βέγγος.

Καλό σου ταξίδι καλέ μας άνθρωπε. Θα μας λείψεις πολύ.
Παρηγοριά μας το ότι αφήνεις πίσω σου μια πλούσια κληρονομιά, και είμαι σίγουρος ότι θα χαρίζεις το γέλιο - αλλά και τη συγκίνηση - σε πολλές ακόμα γενιές Ελλήνων.

Θα κλείσω με ένα απόσπασμα από μία από τις καλύτερες ταινίες του: "Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση;"

Καλή ανάσταση σε όλους!

Μέρα που είναι δεν θέλω να πω πολλά. 

Μπορεί να περνάμε δύσκολες μέρες, αλλά όλοι δικαιούμαστε να ξεχνάμε τα δύσκολα κάποιες μέρες το χρόνο και απλά να περνάμε καλά, μαζί με τους ανθρώπους που αγαπάμε!

Καλή ανάσταση σε όλους λοιπόν! Καλά να τα περάσετε όλοι, αλλά με ρέγουλα η μαγειρίτσα και  το αρνάκι αύριο, έτσι; :)

Επι προσωπικού, να σας ευχαριστήσω και για τις επισκέψεις στο ταπεινό μπλόγκι μου, που πλέον διαθέτει τετραψήφιο νούμερο στο μετρητή! Υπόσχομαι να γράφω τακτικότερα όταν τελειώσουν οι διακοπές και επανέρθω στη ρουτίνα! :)

Καλή Ανάσταση! Χρόνια Πολλά σε όλους, με υγεία και ευτυχία!

Ποιοι φοβούνται την ανωνυμία;

Σχετικά πρόσφατα ανακάλυψα τον ιστότοπο «Aixmi.gr» και μου έκανε εξαρχής πολύ καλή εντύπωση. Καλογραμμένα άρθρα, για ποικίλα θέματα, της επικαιρότητας ή μη. Μου έκανε επίσης εντύπωση το ότι έγραφαν εκεί πολλά γνωστά ονόματα της δημοσιογραφίας, της πολιτικής, και όχι μόνο, και ήταν πολύ ενδιαφέρον να τους διαβάζεις σε άρθρα λιγάκι πιο ελεύθερα, πιο αυθόρμητα, πιο προσωπικά ίσως, απαλλαγμένους από τις προθεσμίες και τους περιορισμούς του επαγγέλματός τους.

Τον τελευταίο όμως καιρό, περίπου μια εβδομάδα τώρα, τα άρθρα που δημοσιεύονται ασχολούνται σχεδόν αποκλειστικά – σε σημείο που να πιστεύει κάποιος ότι είναι το σημαντικότερο πρόβλημα του Έθνους – με ένα και μοναδικό θέμα: την ανωνυμία των blogs.

Για όσους δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί τόσος ντόρος ξαφνικά, να σας βοηθήσω: πρόσφατα, στο blog fimotro (εγώ δεν το ήξερα, από αυτούς το έμαθα) δημοσιεύθηκε ένα γκάλοπ με τίτλο «ΠΟΙΟ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΓΛΥΦΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡA ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ;» όπου οι επιλογές είναι Τρέμη, Πρετεντέρης, Καψής, και άλλοι. Εγώ το βρήκα διασκεδαστικό. Ψήφισα κιόλας (δεν σας λέω ποιον! Μυστικό!).  Κάποιοι όμως το θεώρησαν την επιτομή της προσβολής, όνειδος της δημοσιογραφίας, κτλ. (Τώρα φταίω εγώ να σκεφτώ το «όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται»;)

Ο κατάλογος πάντως των ονομάτων αρθρογράφων του Aixmi.gr που ασχολήθηκαν με το θέμα είναι εντυπωσιακός:

Χρήστος Παναγιωτόπουλος (1 Απριλίου 2011)

Φωτεινή Πιπιλή (1 Απριλίου 2011)

Σεραφείμ Φυντανίδης (2 Απριλίου 2011)

Αντώνης Λιάρος (3 Απριλίου 2011) 

Παύλος Τσίμας (6 Απριλίου 2011)

Μαρία Σπυράκη (7 Απριλίου 2011)

Αντώνης Κανάκης (7 Απριλίου 2011)

Και ήταν και άλλοι, όχι τόσο γνωστοί σε μένα, αλλά νομίζω αυτοί αρκούν για να δώσουν μια εικόνα.

Τα παραπάνω λοιπόν άρθρα τα διάβασα, και φυσικά είχα τις ενστάσεις μου, σε ένα από αυτά μάλιστα έκανα και σχόλια. Σήμερα όμως πλέον, δεν άντεξα άλλο (διαβάζοντας το άρθρο της κυρίας Σπυράκη συγκεκριμένα, περισσότερα αργότερα), και αποφάσισα να γράψω κι εγώ μια απάντηση, εξ ου και η αποψινή μου ανάρτηση.

Είμαστε πολύ κακομαθημένα τελικά…

Ως Έλληνες είμαστε σε μία παγκοσμίως προνομιακή θέση. Έχουμε να επιδεικνύουμε μία λαμπρότατη ιστορία και ένα αξιοζήλευτο παρελθόν. Αυτό όμως, εκτός από ευλογία είναι και κατάρα. Κατάρα επειδή μας έχει κάνει πολύ κακομαθημένους… Είμαστε λιγάκι σαν παιδιά παλιών αριστοκρατών, που μπορεί να μην έχουν πλέον τον πλούτο, αλλά τους έμεινε το ύφος.

Έτσι, αν κάποιος μας δώσει κάτι, ή συμφωνήσει μαζί μας, δεν υπάρχει λόγος να τον ευχαριστήσουμε. Απλά έπραξε το αυτονόητο. Επειδή στο μυαλό μας, όλοι κάπως μας χρωστάνε. Έχουν π.χ. δημοκρατικό πολίτευμα; Σ’ εμάς το χρωστάνε, γιατί εμείς θεμελιώσαμε τη Δημοκρατία. Έχουν δυο τρεις καλούς επιστήμονες; Σ’ εμάς το χρωστάν κι αυτό, γιατί εμείς θεμελιώσαμε και την επιστήμη. Έχουν μήπως καλούς ποιητές, καλό θέατρο; Κι αυτό, προφανώς, σ’ εμάς το χρωστάν.

Αυτό δουλεύει κι απ’ την άλλη: Αν - ο μη γένοιτο - κάποιος τολμήσει να μην συμφωνήσει μαζί μας, τότε είναι αυτομάτως κακός, αγνώμων, που πώς τολμάει το κάθαρμα και διαφωνεί με εμάς, που αν δεν ήμασταν εμείς ακόμα βελανίδια θα έτρωγε, κτλ, κτλ, κτλ…

Έτσι  πάνω κάτω εξηγεί ο μέσος Έλληνας οτιδήποτε συμβαίνει στον πλανήτη. Τα πάντα είναι παραμυθάκια με καλούς και κακούς. Δηλαδή εμάς και όλους τους άλλους. Γιατί αν ήταν κάποιος πραγματικά καλός, θα έπρεπε:

1. Να μας χάριζε όλο το Δημόσιο Χρέος χωρίς αντάλλαγμα.
2. Να πολεμούσε όλους μας τους εχθρούς με όση δύναμη έχει.
3. Nα ξεκινούσε τη μέρα του λέγοντας «Σας ευχαριστώ Έλληνες για ότι μου δώσατε».

Όποιος λοιπόν δεν κάνει όλα τα παραπάνω, δεν μπορεί να θεωρηθεί καλός. Εφόσον λοιπόν δεν υπάρχει κάποιος που τα κάνει, όλοι οι άλλοι πλην ημών είναι κακοί και μας οχτρεύονται.  

Απλά διαφέρουν στο πόσο κακοί είναι.

Π.χ. υπάρχουν οι Τούρκοι (φτου κακά), που είναι πάρα πολύ κακοί. Ή οι Σκοπιανοί (Θέ μου βόηθα), μια απ’ τα ίδια. Υπάρχουν και λιγότερο κακοί. Π.χ. οι Γάλλοι, οι Ρώσοι, ή οι Κινέζοι (που είναι και μακριά, βολεύει αυτό).

Γιατί τα γράφω όλα αυτά;