Περί Ασύλου

Πάει λοιπόν το άσυλο. Μας τελείωσε.

Ιστορική μέρα η 24η Αυγούστου. Με μία συντριπτική πλειοψηφία, η Βουλή υπερψήφισε το νέο νόμο για τη μεταρρύθμιση των ΑΕΙ, όπου μεταξύ πολλών άλλων αλλαγών, καταργήθηκε και το περίφημο Πανεπιστημιακό Άσυλο.

Τις μέρες που ακολούθησαν, στο twitter, στο facebook και στα blogs, έγινε ο κακός χαμός. Πάρα πολύς κόσμος αντιδρά λες και κάποιος τους σκότωσε τη μητέρα. Ορκίζονται εκδίκηση, εμφανίζονται έτοιμοι για τον υπερ πάντων αγώνα, και φυσικά διαλαλούν με όλη τους τη δύναμη ότι αυτό ήταν το τελειωτικό χτύπημα εναντίον της δημοκρατίας. Διάβασα πραγματικά δεκάδες φορές αυτήν τη φράση, ότι το άσυλο ήταν το «τελευταίο προπύργιο της δημοκρατίας».

Ήταν όμως;

Πίσω στην πραγματικότητα!

Καταρχήν θέλω να σας ζητήσω συγγνώμη για την απουσία μου δυο μήνες τώρα.

Λίγο οι διακοπές μου, όπου πέρασα υπέροχα και ελπίζω το ίδιο κι εσείς, και είχα χάσει εντελώς την επαφή με την επικαιρότητα, λίγο το ότι ανακάλυψα το τουίτερ και ξεχνιέμαι εκεί με τις ώρες, λίγο το ότι έγιναν τόσα πολλά, τόσο γρήγορα, σε σημείο που η προσπάθεια να τα βάλεις έστω σε μια τάξη σε ζαλίζει, πού χρόνος και διάθεση για γράψιμο;

Τι είν' η Ελλάδα μας;

Τι είν' η Ελλάδα μας; Μήπως τα χρέη;
Μήπως οι ανίκανοι πολιτικοί;
Η οικονομία της που καταρρέει;
Ο Μίκης, ο Άνθιμος και οι πιστοί;

Επιτέλους έγινε η αρχή!

Χθες το βράδυ έγινε κατά τη γνώμη μου κάτι υπέροχο. Είχε πολύ καιρό να συμβεί σ'αυτή τη χώρα κάτι να μας δώσει ελπίδα!

Γέμισαν οι πλατείες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, και πολλές άλλες πόλεις της χώρας από κόσμο που κατέβηκε να φωνάξει, να ξεσπάσει, να δείξει την οργή του απέναντι σε ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα.

Χωρίς κομματικές σημαίες, χωρίς οργανωτές να σου φωνάζουν τα συνθήματα. Απλοί καθημερινοί άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους νέοι, αλλά και από όλες τις ηλικίες, που κατέβηκαν για να φωνάξουν τα  αυτονόητα. Ότι το σύστημα είναι σάπιο, ότι βαρεθήκαμε να μας βλέπουν κάποιοι αφ’υψηλού, μέσα από τις θωρακισμένες λιμουζίνες τους και πίσω από την ασυλία τους.

Καλό σου ταξίδι καλέ μας άνθρωπε...

Σήμερα το πρωί άφησε την τελευταία του πνοή στον "Ερυθρό Σταυρό" ο πλέον αγαπημένος μου Έλληνας ηθοποιός.
Ένας άνθρωπος για τον οποίον, όσο κι αν ψάξεις, κακά λόγια δεν θα ακούσεις.
Από κανέναν!

Ένας άνθρωπος που κι αυτός με τη σειρά του μόνο καλά λόγια είχε να πει για τους συνανθρώπους του.
Ένας άνθρωπος, πραγματικά ψυχούλα.
Ο Θανάσης Βέγγος.

Καλό σου ταξίδι καλέ μας άνθρωπε. Θα μας λείψεις πολύ.
Παρηγοριά μας το ότι αφήνεις πίσω σου μια πλούσια κληρονομιά, και είμαι σίγουρος ότι θα χαρίζεις το γέλιο - αλλά και τη συγκίνηση - σε πολλές ακόμα γενιές Ελλήνων.

Θα κλείσω με ένα απόσπασμα από μία από τις καλύτερες ταινίες του: "Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση;"

Καλή ανάσταση σε όλους!

Μέρα που είναι δεν θέλω να πω πολλά. 

Μπορεί να περνάμε δύσκολες μέρες, αλλά όλοι δικαιούμαστε να ξεχνάμε τα δύσκολα κάποιες μέρες το χρόνο και απλά να περνάμε καλά, μαζί με τους ανθρώπους που αγαπάμε!

Καλή ανάσταση σε όλους λοιπόν! Καλά να τα περάσετε όλοι, αλλά με ρέγουλα η μαγειρίτσα και  το αρνάκι αύριο, έτσι; :)

Επι προσωπικού, να σας ευχαριστήσω και για τις επισκέψεις στο ταπεινό μπλόγκι μου, που πλέον διαθέτει τετραψήφιο νούμερο στο μετρητή! Υπόσχομαι να γράφω τακτικότερα όταν τελειώσουν οι διακοπές και επανέρθω στη ρουτίνα! :)

Καλή Ανάσταση! Χρόνια Πολλά σε όλους, με υγεία και ευτυχία!

Ποιοι φοβούνται την ανωνυμία;

Σχετικά πρόσφατα ανακάλυψα τον ιστότοπο «Aixmi.gr» και μου έκανε εξαρχής πολύ καλή εντύπωση. Καλογραμμένα άρθρα, για ποικίλα θέματα, της επικαιρότητας ή μη. Μου έκανε επίσης εντύπωση το ότι έγραφαν εκεί πολλά γνωστά ονόματα της δημοσιογραφίας, της πολιτικής, και όχι μόνο, και ήταν πολύ ενδιαφέρον να τους διαβάζεις σε άρθρα λιγάκι πιο ελεύθερα, πιο αυθόρμητα, πιο προσωπικά ίσως, απαλλαγμένους από τις προθεσμίες και τους περιορισμούς του επαγγέλματός τους.

Τον τελευταίο όμως καιρό, περίπου μια εβδομάδα τώρα, τα άρθρα που δημοσιεύονται ασχολούνται σχεδόν αποκλειστικά – σε σημείο που να πιστεύει κάποιος ότι είναι το σημαντικότερο πρόβλημα του Έθνους – με ένα και μοναδικό θέμα: την ανωνυμία των blogs.

Για όσους δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί τόσος ντόρος ξαφνικά, να σας βοηθήσω: πρόσφατα, στο blog fimotro (εγώ δεν το ήξερα, από αυτούς το έμαθα) δημοσιεύθηκε ένα γκάλοπ με τίτλο «ΠΟΙΟ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΓΛΥΦΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡA ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ;» όπου οι επιλογές είναι Τρέμη, Πρετεντέρης, Καψής, και άλλοι. Εγώ το βρήκα διασκεδαστικό. Ψήφισα κιόλας (δεν σας λέω ποιον! Μυστικό!).  Κάποιοι όμως το θεώρησαν την επιτομή της προσβολής, όνειδος της δημοσιογραφίας, κτλ. (Τώρα φταίω εγώ να σκεφτώ το «όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται»;)

Ο κατάλογος πάντως των ονομάτων αρθρογράφων του Aixmi.gr που ασχολήθηκαν με το θέμα είναι εντυπωσιακός:

Χρήστος Παναγιωτόπουλος (1 Απριλίου 2011)

Φωτεινή Πιπιλή (1 Απριλίου 2011)

Σεραφείμ Φυντανίδης (2 Απριλίου 2011)

Αντώνης Λιάρος (3 Απριλίου 2011) 

Παύλος Τσίμας (6 Απριλίου 2011)

Μαρία Σπυράκη (7 Απριλίου 2011)

Αντώνης Κανάκης (7 Απριλίου 2011)

Και ήταν και άλλοι, όχι τόσο γνωστοί σε μένα, αλλά νομίζω αυτοί αρκούν για να δώσουν μια εικόνα.

Τα παραπάνω λοιπόν άρθρα τα διάβασα, και φυσικά είχα τις ενστάσεις μου, σε ένα από αυτά μάλιστα έκανα και σχόλια. Σήμερα όμως πλέον, δεν άντεξα άλλο (διαβάζοντας το άρθρο της κυρίας Σπυράκη συγκεκριμένα, περισσότερα αργότερα), και αποφάσισα να γράψω κι εγώ μια απάντηση, εξ ου και η αποψινή μου ανάρτηση.